هنگامی که وقار شیرازی فرزند وصال، پس از فوت برادرش حکیم به تهران آمد، برادر دیگرش داوری که در شیراز مانده بود این غزل را برای او به تهران فرستاد و وقار به شیراز برگشت.
تو در سفر غریبی و من و در وطن غریب
ما هر دو آشنا؛ تو غریبی و من غریب
غربت شود وطن چو عزیزان سفر کنند
یارب کسی مباد چو من در وطن غریب
یار وطن تو بودی و من بی تو مانده ام
در شهر و در ولایت و در انجمن غریب
گیرم هزار صورت شیرین برآورد
در بیستون چرا نبود کوهکن غریب
رفتند بلبلان و گل از بوستان بریخت
من مانده ام به باغ چو زاغ و زغن غریب
هر یوسفی زمن به دیاری سفر گزید
من مانده ام به گوشه بیت الحزن غریب
یاد از برادران غریب از وطن کنم
یا آن که ماند در وطنش جان زتن غریب
ای کاش پیرهن به تن من کفن شدی
تا پیکرش ندیدمی اندر کفن غریب
در بزم من غریب بود عیش و خرمی
چونان که غم به خدمت میرِ زمن غریب
